Onların dünyası, "sürekli kriz" halinde bir gündemle şekilleniyor. Ve yine de… Yeni yayınlanan “Almanya’da Gençlik 2025” araştırmasına göre gençlerin %60’ı geleceğe umutla bakıyor. Peki ama nasıl?

Neuss’taki Norf Lisesi’nde bir ders açık havada, okul bahçesinde işleniyor. Konu: Ukrayna’da savaş sonrası hayat nasıl yeniden kurulabilir? Ciddi bir atmosferde, gençler büyük bir olgunlukla dünyadaki gelişmeleri değerlendiriyorlar. Ard’nin haberine göre 10. sınıf öğrencisi Anton, Almanya’daki siyasi değişimi takip ediyor, yeni hükümetin krizlerle baş edip edemeyeceğini merak ediyor. Yanındaki arkadaşı Ben, Donald Trump’ın yeniden ABD Başkanı olmasından kaygılı. Sınıf arkadaşları Karla ise yakında gideceği öğrenci değişim programı nedeniyle Amerika'da nelerle karşılaşabileceğini bilemiyor ve biraz korkuyor.

Bu gençler korkuyor, endişeleniyor, sorguluyor. Araştırmaya göre en büyük kaygıları Ukrayna ve Orta Doğu’daki savaşlar, ekonomik kriz, konut sıkıntısı, toplumsal bölünme ve iklim değişikliği. Yani neredeyse tüm cephelerden üstlerine gelen baskılarla yaşıyorlar. Hatta her dört gençten biri psikolojik destek ihtiyacı hissettiğini söylüyor. Stres ve tükenmişlik yaygın. Ve yine de… %60’ı hâlâ umutlu.

Bu nasıl mümkün olabilir?
Siyasi sistemden kopuyorlar ama radikal eğilimlere yönelmelerinin sebebi umursamazlık değil; tam tersine, ilgilerinin karşılıksız kalması. Siyasi temsilcilerden hayal kırıklığına uğramışlar, ama hâlâ değişim beklentileri var. Bu da bir tür umut değil mi?

Ve işte en başa dönelim: Tüm bu yüklerin altında gençlerin %60’ı hâlâ geleceğe umutla bakıyor. Belki bu umut, saflıktan değil; direncin ta kendisi. Belki de bu umut, kırılmayan bir umursama hâli, değişebileceğine dair inatçı bir inanç. Çünkü en çok korkanlar, en çok sevenlerdir bazen… Ve en çok endişelenenler, belki de geleceği en çok isteyenlerdir.
 
*Studie "Jugend in Deutschland"